De opening van het programma in de Kartinizaal wordt verzorgd door theatermaker Isabelle Houdtzagers. 

In haar performance, een scene uit haar voorstelling ‘Kartini en ik’, duikt Isabelle in de brieven van Raden Adjeng Kartini (1879-1904), Indonesisch voorvechtster voor vrouwenrechten en emancipatie in het onderwijs. Bij het lezen van de brieven, die deels in de collectie van het KITLV zijn ondergebracht, wordt Isabelle gegrepen door de wijsheid en bevlogenheid waarmee Kartini haar pen hanteerde. Via de brieven probeert ze zich in haar te verplaatsen, in de hoop daarmee iets terug te vinden van haar eigen voormoeders, van wie nauwelijks een spoor is terug te vinden. Maar even belangrijk voor haar: wat kan Kartini’s bevlogenheid betekenen voor de dekolonisatie van onze geest? Is het mogelijk dat zij meer dan een eeuw later in iemand voortleeft?